O podjęcie roli mediatora poproszono prezydenta USA Theodore Roosevelta.
Po długich negocjacjach ustalono kompromis zawarty w traktacie, podpisanym 7 kwietnia 1906. Traktat sporządzono w języku francuskim, depozytariuszem była Hiszpania. Dokumenty ratyfikacyjne złożono w Madrycie 31 grudnia 1906 zgodnie z art. 122.
Postanowienia traktatu Na mocy traktatu z Algeciras, Maroko miało pozostać niezależne. Podtrzymano zasadę „otwartych drzwi”, co w rzeczywistości oznaczało nieformalny nadzór. Francja i Hiszpania otrzymały szerokie prawa nadzoru nad sprawami marokańskimi, m.in. otrzymały nadzór nad policją portową. Kontrolę nad policją również miały sprawować Francja i Hiszpania. Kontrola celna na granicy Maroka z Algierią miała należeć wyłącznie do Francuzów, a w okręgu Rif do Hiszpanów. Utworzono Marokański Bank Państwowy, który był kontrolowany przez Bank Wielkiej Brytanii, Bank Francji, Bank Rzeszy i Bank Hiszpanii. Zgodnie z końcowym art.