1914–1945 Podczas I wojny światowej San Marino pozostało neutralne, jednakże udzielało azylu uchodźcom, głównie Włochom. Po I wojnie światowej w San Marino do głosu doszły, podobnie jak we Włoszech, idee faszystowskie. W 1926 roku doszło do pierwszej oficjalnej wizyty przywódcy Włoch Benito Mussoliniego w San Marino. W 1939 roku podpisano IV układ o przyjaźni, w którym poruszono kwestię oficjalnych przedstawicielstw dyplomatycznych. Podczas II wojny światowej San Marino ponownie pozostawało neutralne i udzielało schronienia uchodźcom, głównie Włochom. 21 sierpnia 1944 San Marino wypowiedziało wojnę Niemcom.
Po 1945 W lipcu 1949 San Marino otworzyło kasyno. Spotkało się to z krytyczną reakcją włoskich władz, gdyż we Włoszech hazard był nielegalny. Na przełomie 1949 i 1950 Włochy zablokowały granicę z San Marino. Kasyno zostało zamknięte w 1951. W 1953 doszło do zawarcia umowy, w myśl której zrezygnowano z tworzenia kasyn również w San Marino. W kwietniu 1979 otwarto ambasadę Włoch w San Marino, a rok później ambasadę San Marino w Rzymie.