1 listopada 1918 został internowany przez Ukraińców w Stanisławowie. 29 maja 1919, po uwolnieniu, powierzono mu funkcję dowódcy szpitali w Stanisławowie. 17 lipca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austriacko-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika ze starszeństwem od dnia 1 marca 1915, i przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego WarszawaDz. Rozk. Wojsk. Nr 81 z 31 lipca 1919, poz. 2820, 2830.. Od 21 sierpnia 1919 dowodził XXIII Brygadą Piechoty. Od 18 stycznia do 21 kwietnia 1921 był kierownikiem wyszkolenia w Dowództwie 6 Armii.
Od 17 września 1921 dowódca 18 Dywizji Piechoty. Na podstawie dekretu Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza z dnia 9 września 1922 został przeniesiony z dniem 1 października 1922 w stan spoczynku, w stopniu generała brygady. 26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała brygady.
Mieszkał w Krakowie, a później w Stanisławowie przy ul. Moniuszki 11a. Został osadnikiem wojskowym w koloniach Butyń I i II (osada Butyń, gmina Wiśniowiec).