thumb|Fresk przedstawiający oblężenie Girony Krucjata aragońska – część kampanii stanowiących etap większej wojny o władzę nad południowymi Włochami, zapoczątkowaną przez Nieszpory Sycylijskie. Krucjata została ogłoszona przez papieża Marcina IV przeciwko królowi Aragońskiemu Piotrowi III Wielkiemu w 1284 roku. Było to spowodowane faktem, iż niedawno podporządkował on sobie Sycylię, której mieszkańcy podnieśli bunt przeciwko propapieskim władcom z francuskiej dynastii Andegawenów. Papież rościł też sobie prawa do dawnych ziem państwa Hautevillów jako swojego lenna. Marcin IV nie tylko wezwał do zbrojnego wystąpienia przeciwko Piotrowi III, ale także ogłosił jego detronizację, powołując się na zwierzchność nad królami Aragonii - dziadek Piotra III, jego imiennik Piotr II, uznał się bowiem lennikiem papiestwa. Wyprawę przeciwko Aragonii podjął Karol de Valois, syn króla francuskiego Filipa III Śmiałego, skądinąd siostrzeniec Piotra III.
Konflikt szybko przekształcił się w wojnę domową, gdyż brat Piotra, władający Majorką Jakub II, przystąpił do obozu francuskiego. Jakub był również dziedzicem hrabstwa Roussillon, które mogło okazać się kluczowe, gdyż znajdowało się pomiędzy ziemiami Francuzów a Aragończyków.