Stan przejściowy, w którym nie zarejestrowano neutrina doświadczalnie, a zasada zachowania energii była uważana pomimo to za prawdziwą, trwał około 30 lat. Należy jednak pamiętać, że fizycy postrzegając tę sytuację jako prowizoryczną i otwartą prowadzili badania dwutorowo: teoretycy poszukiwali lepszej teorii rozpadów promieniotwórczych, przy założeniu poprawności zasady zachowania energii (i z czasem powstała teoria oddziaływań słabych), a doświadczalnicy szukali metod wykrycia neutrin (neutrina zostały wykryte w roku 1956 przez Fredericka Reines i Clyde Cowana). Gdyby tak się nie stało, a pojawiłyby się inne doświadczenia, które dałoby się wyjaśnić łamaniem zasady zachowania energii, to zasada ta byłaby obalona. Tak się jednak nie stało.

Innym przykładem, podanym przez Lakatosa, było odkrycie planety Neptun: odkryto ją zakładając istnienie nieznanej dotąd planety w Układzie Słonecznym, powodującej obserwowane odchylenia od toru Urana, po którym powinien poruszać się wg teorii grawitacji Newtona. Nie opowiadano się zaś za obaleniem samej teorii grawitacji.