Komendantami poznańskiej Staatspolizeileitstelle byli: SS-Sturmbannführer dr Helmut Bischoff (1939–1941), SS-Obersturmbannführer dr (1941–1944), SS-Obersturmbannführer dr Karl Putz (1944/1945), SS-Obersturmbannführer dr Rudolf Erwin Lange (1945). W siedzibie poznańskiego Gestapo zatrudnionych było około 200 pracowników. Ewakuację urzędu rozpoczęto 20 stycznia 1945. W wyniku zaciętych walk budynek Domu Żołnierza został mocno zniszczonyMarcin Krzysztoń, Krzysztof Płonka, Dom Żołnierza w Poznaniu 1939–1945, wyd. Muzeum Martyrologiczne w Żabikowie.. 2 lutego 1945 oddział SS wysadził częściowo gmach w powietrze.
Po wojnie, 7 października 1945, na zebraniu koła miejskiego i powiatowego Związku b. Więźniów Politycznych i Niemieckich Obozów Koncentracyjnych, zawnioskowano o zburzenie obiektu, jako pamiątki niemieckiej opresji i wzniesienie w jego miejscu Domu Więźnia Politycznego – symbolu patriotyzmu. Do wcielenia w życie tego wniosku nigdy nie doszło. 28 stycznia 1948 powołano Wojewódzki Obywatelski Komitet Odbudowy Domu Żołnierza przy Towarzystwie Przyjaciół Żołnierza. Ciałem kierował wojewoda Stefan Brzeziński. Architektoniczną stronę projektu powierzono ponownie Władysławowi Czarneckiemu. W październiku 1949 budynek oddano w stanie surowym. 23 marca 1956 powołano w części gmachu Państwową Operetkę Poznańską.