W zasadzie tylko członkowie jej rodziny, w tym bracia Willy i Hermann, integrowali się ze społecznością polską. Hermann (1933-1987) nawet później zmienił rodowe nazwisko na "Kecz" o bardziej kaszubskim brzmieniu. Willy, jako jedyny z autochtonów, przyjął stypendium na kształcenie ponadpodstawowe. Ruth nauczyła się hafciarstwa i następnie prowadziła w tym kierunku szkolenie dla mieszkanek Kluk, aby umożliwić im zdobycie dodatkowego źródła dochodu.
Współpraca Ruth z władzami polskimi skazała ją na ostracyzm autochtonów, którzy oskarżali ją o zdradzanie "swoich". Ruth jednak dalej organizowała życie społeczno-kulturalne, m.in. współtworząc skansen-Muzeum Wsi Słowińskiej w Klukach, którego została pierwszym pracownikiem w 1963. Zmarła w okresie, gdy nastąpiły pierwsze masowe wyjazdy autochtonów z Kluk do RFN. Została pochowana na zabytkowym cmentarzu w Klukach. Jej grób (ufundowany przez słupskie organizacje kulturalne) ozdabia rzeźba, przedstawiająca drzewo- symbol jej słowińskich korzeni.
Przypisy
Kategoria:Polscy działacze kulturalni Kategoria:Członkowie Polskiego Związku Zachodniego Kategoria:Słowińcy Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zmarli w 1971