Po odejściu z Dum Dum Nosowska nagrywała wokale wspierające dla innych zespołów. Tymczasem do Dum Dum dołączył jako perkusista Robert Ligiewicz (pseudonim Bubek), którego Banach poznał na przeglądzie muzycznym w klubie Pinokio. Wiosną 1992 Banach podjął decyzję o założeniu drugiego zespołu, Hey. Po dwuletnim braku kontaktu zaproponował Nosowskiej występowanie w nim jako wokalistka, na co ona się zgodziła. Marcin Macuk, którego Banach znał z liceum, równocześnie dołączył do Dum Dum i Hey jako basista. Drugim gitarzystą Hey został Marcin Żabiełowicz, wcześniej występujący w zespole Guitars Project, którego Banach poznał w sklepie muzycznym Rock’n’Roller, gdzie pracował jako sprzedawca. Na początku czerwca 1992 Hey odbył swoją pierwszą próbę, podczas której zagrał trzy piosenki z repertuaru Dum Dum. Później Ligiewicz otrzymał od Banacha propozycję dołączenia do Hey. Początkowo był niechętny do występowania w zespole, w którym śpiewa kobieta, jednak usłyszawszy wokal Nosowskiej zmienił zdanie.
Inspiracją dla Banacha przy wymyśleniu nazwy zespołu był okrzyk wojenny plemienia Dakotów: „Hokka-hey!