Józef Widawski (ur. 11 grudnia 1882 w Bukaczowcach, zm. w 1942 w Zamościu) – polski ksiądz rzymskokatolicki, uczestnik wojny z bolszewikami 1920 i kawaler Krzyża Walecznych.
Studia filozoficzne i teologiczne ukończył na Seminarium Duchownym we Lwowie. W 1909 otrzymał święcenia kapłańskie i skierowany został jako wikariusz do parafii Kozowa, a w następnym roku do parafii w Bolechowie. Do marca 1916 był administratorem parafii Podmichale i Pustomyty oraz przez pewien czas wikariuszem w Stanisławowie.
W 1916, przez okres jednego miesiąca, był na froncie włoskim jako kapelan wojskowy, po czym powrócił do Lwowa i tam mieszkał do lipca 1917. W październiku tego roku przebywał jako kapelan wojskowy w Wiedniu.
4 lipca 1919 otrzymał nominację na wikariusza parafii Łabunie. 4 września tego roku został prefektem Seminarium Nauczycielskiego w Chełmie. Od 31 stycznia do 4 marca 1920 był rektorem kościoła poreformackiego w Chełmie. 27 marca 1920 został proboszczem parafii Moniatycze.
8 lutego 1921 Minister Spraw Wojskowych odznaczył go Krzyżem Walecznych nr 11.929 "za usiłowanie w dniu 6 września 1920 roku zdemontowania działa, które wpadło w ręce najeźdźcy".