Umiejscowiony był na prawym brzegu Wisły, wokół boiska piłkarskiego znajdowała się czterystumetrową bieżnia, skocznia i rzutnia, boiska do siatkówki i koszykówki, kort tenisowy oraz domek klubowy, a w 1935 już także mała kryta strzelnica. Przed wojną był to największy i najnowocześniejszy kompleks sportowy na ówczesnym Śląsku Cieszyńskim i rzecz jasna wizytówka samego Skoczowa. Jednak sami piłkarze nie odnosili znaczących sukcesów.
Po wojnie klub reaktywowano jako Klub Sportowy Domu Kultury Skoczów, pierwszym prezesem został Antoni Poćwierz. Poza piłkarską wznowiono sekcje lekkoatletyczną, szachową oraz tenisa stołowego. 1 maja 1946 roku odbył się pierwszy oficjalny mecz piłkarski na jeszcze nie odremontowanym stadionie, zniszczonym w trakcie wojny, pomiędzy Skoczowianami a żołnierzami Czerwonej Armii, wygrany przez gospodarzy 5:1. Przez pewien czas w Skoczowie istniały dwa kluby piłkarskie, poza Domem Kultury także KS Kapelusznik, a ich połączenie nastąpiło w 1957 pod nowym szyldem: Klub Sportowy Włókniarz. W połączonym klubie sukcesy poza piłkarską odnosiły sekcje narciarstwa, tenisa stołowego (II liga śląska), lekkoatletyki, skibobów, szachów, siatkówki.