Canny – metoda detekcji krawędzi występujących w obrazie. Opracowana została ona przez Johna F. Canny’ego w 1986 roku. Wykorzystuje wielostopniowy algorytm w celu detekcji wielu różnych krawędzi w obrazie. Najważniejszy jednak pozostaje fakt, że Canny przedstawił teorię obliczeniową wyjaśniającą zasadę działania tej metody.
Rozwój algorytmu Canny Celem metody Canny jest określenie optymalnego algorytmu detekcji. Słowo „optymalny” oznacza tu: dobrą detekcję – algorytm powinien wykryć tak dużo krawędzi jak to tylko możliwe. dobre umiejscowienie – oznaczona krawędź powinna być jak najbliżej rzeczywistej krawędzi na obrazie. minimalną odpowiedź – konkretna krawędź powinna być oznaczona tylko raz i, jeśli tylko możliwe, zakłócenia (szum) w obrazie nie powinny tworzyć fałszywych krawędzi.
Aby spełnić powyższe wymagania, Canny wykorzystał rachunek wariacyjny – technikę, która wyszukuje funkcję, która optymalizuje dany funkcjonał. Optymalna funkcja w detektorze Canny’ego opisana jest przez sumę czterech wykładniczych warunków, ale może być przybliżona pierwszą pochodną funkcji Gaussa.