twórczość Wowry znała już z domu rodzinnego za sprawą ojca, który kupował rzeźby tego artysty. Wspólnie z Ewą Fryś-Pietraszkową i Anną Spiss była redaktorką pierwszego tomu słownika biograficznego Etnografowie i ludoznawcy polscy. Szkice, sylwetki biograficzne (Kraków 2002). Realizowała w ten sposób inicjatywę łódzkiego etnografa Jana Piotra Dekowskiego; referowała sprawę słownika na posiedzeniu Komisji Historii Nauki Polskiej Akademii Umiejętności w listopadzie 2000, a w pierwszym tomie była autorką pięciu życiorysów i współautorką szóstego.

Od 1947 należała do Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. Była aktywną członkinią oddziału krakowskiego, pełniąc w nim funkcje sekretarza zarządu (1951–1958), prezesa (1959–1961, 1970–1980), wiceprezesa (1962–1969). Wygłaszała liczne odczyty i zainicjowała serię tematycznych sesji naukowych. Przyczyniła się do powstania Koła Zainteresowań Kulturą Indian (1971) i Koła Zainteresowań Kulturą Ormian (1980). Brała także udział w pracach władz centralnych Towarzystwa, jako prezes (1982–1989), wiceprezes (1992–1996), przewodnicząca Komisji Rewizyjnej (1999–2005). Redagowała serię wydawniczą Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego „Biblioteka Popularna” (potem „Biblioteka Popularnonaukowa”, 1962–2004). W 1991 nadano jej honorowe członkostwo Towarzystwa.