Dębno – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Dębno. Wzmiankowany w najstarszym zachowanym do dziś polskim herbarzu, Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, spisanym przez historyka Jana Długosza w latach 1464–1480. Dębno jest jednym z 47 herbów adoptowanych przez bojarów litewskich na mocy unii horodelskiej z 1413 roku.
Herb występował głównie wśród rodzin osiadłych w ziemi krakowskiej i sandomierskiej. Spośród najbardziej znanych rodów pieczętujących się herbem Dębno, należy wymienić Oleśnickich i Czaykowskich.
Dębna używał też Zbigniew Oleśnicki.
Opis herbu Opis historyczny mały|Jedna ze stron manuskryptów Jana Długosza, zawierająca opisy polskich herbów Jan Długosz (1415–1480) blazonuje herb i opisuje herbownych następująco:
Po przetłumaczeniu:
Kasper Niesiecki, podając się na dzieła historyczne min. Szymona Okolskiego, Wojciecha Kojałowicza i Bartosza Paprockiego, podaje opis:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu czerwonem, krzyż srebrny z takąż łękawicą pod lewym ramieniem.
W klejnocie między dwoma rogami myśliwskimi krzyż trójlistny, srebrny, z promieniami pomiędzy ramionami.
Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.