Trójkątna forma tarczy nie wpłynęła na wgięcie końców łuku na pieczęciach Jana Szczekockiego z r. 1419 i Mikołaja Strasza z r. 1480.
Strzały takie w średniowieczu uchodziły za godło umęczonego strzałami św. Sebastiana i amulet przeciw zarazie (czarnej śmierci). Rzeźbione w jakimś trwałym materiale, noszone były na szyi, by zapobiegały strasznej chorobie. Wiara w ochronne działanie tego symbolu powstała stąd, iż sam św. Sebastian bardzo wcześnie uważany był za patrona czy opiekuna przeciw tej chorobie. Kult św. Sebastiana w Mediolanie sięgał IV wieku i nie wygasł jeszcze nawet w XVI wieku. Prawdopodobnie, czcią ogólną musiało się cieszyć i godło świętego. Wiadomo, że Benesz (protoplasta rodu Beneszowców) brał udział w oblężeniu i zdobyciu Mediolanu przez Barbarossę. Benesz mógł się zapoznać z kultem i godłem św. Sebastiana i zaszczepić jego cześć wśród członków swego rodu. A kiedy w Czechach przyszła pora brania herbów na wzór zachodnioeuropejski, godło świętego męczennika łatwo posłużyło za temat herbowy, ponieważ było ochroną przeciw zarazie, było symbolem świętego-rycerza i przypominało wojenne przewagi i czyny jednego z Beneszowców.