Żagnica ruda, żagiew ruda (Isoaeschna isoceles) – gatunek ciepłolubnej ważki z rodziny żagnicowatych (Aeshnidae); jedyny przedstawiciel rodzaju Isoaeschna.
Występowanie Żagnica ruda występuje w Europie, głównie środkowej i południowo-wschodniej, lokalnie również w południowo-zachodniej; ponadto zamieszkuje też północną Afrykę – kraje Maghrebu. Spotykana jest wokół zbiorników z wodą stojącą lub wolno płynącą, gęsto porośniętych roślinnością.
W Polsce występuje niemal na całym obszarze kraju, poza terenami górskimi; imagines latają od maja do czerwca.
Morfologia Długość ciała 73 mm, rozpiętość skrzydeł 90 mm.
Systematyka Żagnica ruda została po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisana przez O. F. Müllera pod nazwą Libellula isoceles. Za datę pierwszej publikacji przyjmuje się rok 1767, kiedy to artykuł Müllera (napisany w maju 1763 roku) ukazał się w 3. tomie Nova Acta Physico-Medica Academiae Caesareae Leopoldino-Carolinae Naturae Curiosorum. Autor nie był pewien, czy ważkę tę zaklasyfikować jako osobny gatunek, czy też uznać za jedną z odmian barwnych gatunku Libellula quadrifasciata. Niekiedy jako datę pierwszej publikacji nazwy binominalnej podaje się rok 1764, ale brak jest na to dowodów.