Makrama – znana od starożytności sztuka wiązania sznurków za pomocą samych dłoni, bez użycia igieł, drutów lub szydełka. W dzisiejszych czasach uznawana za jedną z form rękodzieła.
Historia makramy alt=Beżowy makramowy kwietnik na dwie doniczki, w którym wiszą białe kwiatki|mały|Kwietnik zapleciony techniką makramy Technika wiązania sznurków przedostała się do Europy z Bliskiego Wschodu, a dokładniej ze starożytnej Asyrii i Babilonii. Samo słowo makrama pochodzi z języka arabskiego, w którym oznacza frędzle, wiązaną lub inną ozdobę wykonaną sposobem wiązaniaJadwiga Turska, Uczymy się makramy, wyd. Zakład Wydawnictw CZSR, 1981, ISBN 83-209-0210-X..
W średniowieczu stosowano ją głównie do ozdoby królewskich szat, w późniejszych wiekach wykonywano również pokrycia na łoża, sofy, fotele, a wraz z rewolucją przemysłową i rozwojem maszyn dziewiarskich sztuka makramy (podobnie jak i innych technik zdobnictwa rękodzielniczego) odeszła na pewien czas w zapomnienie, by ponownie zyskać popularność w latach 70. XX w.