Po raz pierwszy w Polsce użył jej Stanisław Wróblewski w „Zarysie wykładu prawa rzymskiego” z 1916 roku„Otóż nie ulega obecnie wątpliwości, że skoro nowe prawo zastrzega wyraźnie dla siebie monopol zastosowania, trzymać się tego należy; przeciwne zdanie, według którego nowe prawo nie może działalności swej cofać wstecz, zaliczono już dawno do ideologii, a nawet ustawa wypowiadająca tę zasadę, wiąże tylko tak długo, póki w prawidłowy sposób nie będzie uchylona. (…) Jeżeli jednak w nowem prawie nie ma podstawy do przypisania mu działania wstecz, wówczas stosuje się przestrzeganą już w ustawodawstwie republiki zasadę wyrażoną zwrotem lex retro non agit, w myśl której nowe prawo nie zmienia w niczem skutków prawnych zdarzeń dawniejszych, tzn. skutków złączonych ze zdarzeniami owemi przez prawo poprzednie obowiązujące.” „Zarys wykładu prawa rzymskiego” Kraków 1916 s. 221n, cyt. za: Paulina Święcicka: „Łacińska terminologia”.Wcześniejsze sformułowanie „Ustawa obowiązuje tylko na przyszłość, a nie rozciąga swej mocy do przeszłości (lex obligat tantum in futurum, nunquam autem in praeteritum) bo tylko działania przyszłe zależą od woli człowieka.” Jan Kłodziński, Encyklopedya i methodologia obejmująca ogólny rys nauk i wiadomości prawnych przez Jana Kłodzińskiego ułożona Warszawa 1842 s. 58..