Truman Fontell „Fonty” Flock (ur. 20 marca 1921 w Fort Payne, zm. 15 lipca 1972) – amerykański kierowca wyścigowy, brat Boba Flocka i Tima Flocka.
Kariera Jak wielu pierwszych kierowców Nascar, rozpoczął od nielegalnej produkcji alkoholu. Jako nastolatek, rozwoził go rowerem. Później zaczął używać samochodu. Jak wspomina „Kiedyś specjalnie szukałem szeryfa, żeby mnie gonił”. Dodaje „To było zabawne. Poza tym mogłem pojechać do Kalifornii po części usprawniające mój samochód, a szeryf nie mógł sobie na to pozwolić”.
W 1940 roku wygrał wyścig na torze Lakewood Speedway w Atlancie rozgrywany na dystansie 100 mil. 27 lipca 1941 roku Flock startował do wyścigu na torze Daytona Beach Road Course z pierwszego pola, obok Roya Halla. Podczas wyścigu doszło do zderzenia obydwu zawodników, podczas którego samochód Flocka dachował i wypadł w krzaki. Pojazd wylądował na dachu. Pasy bezpieczeństwa pękły, a Flock wypadł z samochodu. Został zawieziony do szpitala z obrażeniami głowy, klatki piersiowej, pleców i złamaną miednicą. Wrócił do wyścigów w 1947 roku, po przerwie spowodowanej udziałem w II wojnie światowej w siłach powietrznych Stanów Zjednoczonych przez cztery lata. Jego brat namówił Eda Schencka, by wystawił 5 maja 1947 samochód dla Fott’ego na wyścig na torze North Wilkesboro Speedway.