Monaster św. Mikołaja – prawosławny męski klasztor we wsi Nikoło-Malica w obwodzie twerskim, podlegający eparchii twerskiej.
Monaster św. Mikołaja w Nikoło-Malicy został założony w czasie rządów cara Fiodora III, między rzekami Malicą i Meżurką. Działał do 1675, gdy w pożarze zniszczony został cały kompleks budynków klasztornych. Przetrwała jedynie ikona św. Mikołaja ze świętymi Borysem i Glebem. Fakt ocalenia wizerunku ze zniszczeń został uznany za cud i przyczynił się do szybszej odbudowy klasztoru. Już w roku następnym Grigorij Owcyn ufundował pięciokopułową cerkiew Chrystusa Wszechmiłującego w miejsce dawnej drewnianej świątyni monasterskiej. W drugiej połowie XVIII w. zakończono budowę murowanych budynków mieszkalnych. Popularność klasztoru jako celu pielgrzymek wzrosła po 1742, kiedy przed ikoną Chrystusa Zbawiciela miała zostać uzdrowiona hrabina Maria Szuwałowa. Po 1751 monaster został przebudowany w stylu rosyjskiego baroku. Całość kompleksu budynków zajmowała prostokąt 138,5 na 85 metrów, otoczony murem z czterema basztami w narożnikach. W jego centralnym miejscu znajdował się główny sobór, do którego przylegał budynek z celami mnichów. Na początku XX w.