Już jako student 5. roku, został powołany na profesora nadzwyczajnego literatury orientalnej i egzegezy Starego Testamentu na Uniwersytecie w Dorpacie, nie objął jednak tej posady z przyczyn zdrowotnych. W 1821 uzyskał licencjat z teologii na podstawie pracy o panteizmie w Oriencie. Jego wykłady początkowo nie cieszyły się zainteresowaniem, zasłynął jednak jako propagator pobożności biblijnej. W 1824 roku został profesorem nadzwyczajnym literatury orientalnej, w następnym roku odbył podróż do Holandii i Anglii na koszt rządu pruskiego. W 1826 profesorem zwyczajnym teologii, którym był aż do śmierci, z wyjątkiem lat 1827–1829, kiedy był duszpasterzem diaspory ewangelickiej w Rzymie. Prowadził też działalność wydawniczą, od 1824 roku był jednym z trzech wydawców pisma misyjnego „Przyjaciel Izraela, Czasopismo dla Chrześcijan i Izraelitów”, a od 1826 roku pisma „Najnowsze Wiadomości z Królestwa Bożego”. Działalności tej sprzeciwiał się Schleiermacher, który z ambony potępiał nawracanie Żydów na chrześcijaństwo.