Janina – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Janina. Wzmiankowany w najstarszym zachowanym do dziś polskim herbarzu, Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, spisanym przez historyka Jana Długosza w latach 1464–1480. Janina jest jednym z 47 herbów adoptowanych przez bojarów litewskich na mocy unii horodelskiej z 1413 roku.
Herb występował głównie wśród rodzin osiadłych w ziemi krakowskiej, sandomierskiej, łęczyckiej i sieradzkiej. Spośród najbardziej znanych rodów pieczętujących się herbem Janina, należy wymienić Sobieskich, Piaseckich i Potockich.
Janiny używał też król Polski, Jan III Sobieski.
Herb został upamiętniony w nazwie ulicy znajdującej się na warszawskim Wilanowie (Miasteczko Wilanów).
Opis herbu Opis historyczny mały|Jedna ze stron manuskryptów Jana Długosza, zawierająca opisy polskich herbów Jan Długosz blazonuje herb następująco:
Po przetłumaczeniu:
Kasper Niesiecki, podając się na dzieła historyczne Bartosza Paprockiego i Szymona Okolskiego, opisuje herb:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu czerwonym tarcza fioletowa.
W klejnocie siedem piór pawich.
Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.