Jego znaczenie jako autora było niewiele mniejsze. Jego wczesna praca Origenes. Ein Beitrag zur Dogmengeschichte des dritten Jahrhunderts przetarła mu drogę do objęcia posady profesora. W sposób znaczący rozwinął teologię kenozy. Jego wyjaśnienie nauki o Trójcy spotkało się z krytyką, wysoko ceniono natomiast teologię odkupienia, łączącą nauczanie luterańskie z poglądami Anzelma z Canterbury.
Wybrane dzieła Origenes. Ein Beitrag zur Dogmengeschichte des dritten Jahrhunderts (Nürnberg, 1837) Grundlinien zmu Religionsunterricht an den mittleren und oberen Klassen glehrter Schulen (Nürnberg, 1839) Beiträge zur kirchlichen Christologie (Nürnberg, 1845) Dogmatis de obedientia Christi activa historia et progressiones inde a confessione Augustana ad formulam usque concordiæ (3 części, Erlangen, 1845–1846) Das Bekenntnis der lutherischen Kirche in der Konsequenz seines Prinzips (Nürnberg, 1848) Christi Person und Werk. Darstellung der evangelisch-luterischen Dogmatik vom Mittelpunkte der Christologie aus (3 części, Erlangen, 1852–1861) Das Bekenntnis der lutherischen Kirche von der Versöhnung und die Versöhnunglehre D. von Hofmanns (Erlangen, 1857) Wiedererwachen des evangelischen Lebens in der lutherischen Kirche Bayerns.