W swej teologii wskazywał na łączność historii z proroctwem, wskazywał, że Stary i Nowy Testament są częścią tej samej historii zbawienia. Całe Pismo Święte uznawał za proroctwo ostatecznej i wiecznej relacji Boga z człowiekiem. Dowodził nadprzyrodzonego pochodzenia chrześcijaństwa. Kontrowersje wzbudziło odrzucenie przez niego koncepcji odkupienia jako zadośćuczynienia zastępczego – oskarżano go o negowaniu odkupienia w ogóle. Hofmann odpierał te zarzuty w dziele Schutzschriften.
Wybrane dzieła Die siebzig Jahre des Jeremias und die siebzig Jahrwochen des Daniel (Nürnberg, 1836) Geschichte des Aufruhrs in den Sevennen (Nördlingen, 1837) Weltgeschichte fur Gymnasien (1839) Weissagung und Erfüllung im Alten und Neuen Testament (2 części, Nördlingen, 1841–1844) Der Schriftbeweis (3 części, Nördlingen, 1852–1856) Schutzschriften (5 części, 1856–1859) Die heiligen Schriften des Neuen Testaments (9 części, 1862–1881) Theologische Ethik (1878) Encyklopädie der Theologie (Nördlingen, 1879) Biblische Hermeneutik (1880)
Bibliografia A. Hauck: Hofmann, Johann Christian Konrad. W: New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge, t. V. Grand Rapids: Baker Book House, 1953, ss. 312–313.
Kategoria:Bawarscy politycy Kategoria:Niemieccy historycy Kategoria:Niemieccy teolodzy luterańscy Kategoria:Urodzeni w 1810 Kategoria:Zmarli w 1877