Doktoryzował się na podstawie rozprawy o solach potasowych nawierconych w rejonie Zatoki Puckiej (promotorem był Antoni Łaszkiewicz). Uzasadniała ona tezę, że sole te są produktem wtórnym, który powstał na skutek oddziaływania roztworów bogatych w potas i magnez na skały siarczanowe. W związku z tym złoża mogły mieć postać nieregularnych, trudnych do określenia gniazd, nieprzydatnych do eksploatacji.

W latach 1981–1989 był kierownikiem Zakładu Geochemii i Chemii Analitycznej, w skład którego wchodziło Centralne Laboratorium Chemiczne PIG w Warszawie.

Przez kilka kadencji (1984–1995) był członkiem Komitetu Chemii Analitycznej PAN, a także Komisji Problemowej Polskiego Komitetu Normalizacyjnego (1992–1998). Był mianowany Dyrektorem Górniczym III stopnia i wyróżniony odznaczeniami resortowymi, m.in. Złotą Odznaką Państwowego Instytutu Geologicznego.

Jest autorem ponad 50 publikacji, 30 opracowań archiwalnych oraz kilkunastu recenzji i opinii.

Na emeryturę odszedł w 2001. Nadal prowadzi działalność naukową i utrzymuje kontakty z Państwowym Instytutem Geologicznym. Ponadto zajął się genealogią rodów za strony obojgu rodziców. Udokumentował włoskie pochodzenie założyciela rodu matki. Na te tematy opublikował dwie książki: 'Saga rodu spod Św.