Rozmieszczenie geograficzne Przedstawiciele rodzaju spotykani są głównie na półkuli północnej, a poza tym w Ameryce Południowej. Obszarami o największym bogactwie gatunków jest rejon Himalajów oraz południowe Chile i Argentyna. W samych Chinach występuje 215 gatunków, z czego 197 jest endemitami. Berberysy rosną na pozostałych obszarach Azji, w Europie (w zależności od ujęcia 4 lub 6 gatunków), w północnej Afryce i w górach afrykańskich oraz w Ameryce Północnej (22 gatunki). W Polsce rośnie w stanie dzikim tylko berberys zwyczajny Berberis vulgaris. Berberys Thunberga B. thunbergii lokalnie rośnie zdziczały z upraw i już zadomowiony (np. w rejonie Poznania i Wrocławia).
Morfologia Pokrój Cierniste krzewy osiągające zwykle do 5 m wysokości, do najwyższych należy B. turcomanica osiągający 9 m i mający pokrój małych drzew. Niektóre gatunki (np. B. aetnensis) nie przekraczają 1 m wysokości. Pędy pokryte są cierniami pochodzenia liściowego, pojedynczymi na wierzchołkach pędów, zwykle trójdzielnymi. Osiągają one u niektórych gatunków (B. potaninii, B. veitchii) do 4 cm długości. Pędy zróżnicowane są na długo- i krótkopędy. Drewno i kora od wewnątrz są żółte. Korzenie są zwykle gęste i cienkie.