Bezprądowe powlekanie niklem – autokatalityczna technika chemicznego nanoszenia powłok niklowo-fosforowych lub niklowo-borowych na określone powierzchnie (metalowe lub plastikowe).
Proces polega na chemicznym zredukowaniu jonów niklu. Najczęściej jako reduktor wykorzystywany jest roztwór fosfinianu sodu (podfosforynu sodu), NaPH2O2. W wyniku reakcji powstaje powłoka stopowa o różnej zawartości procentowej fosforu – od nisko fosforowych (2–5%) do wysoko fosforowych (11–14%). Właściwości mechaniczne i metalurgiczne powłoki zależą właśnie od zawarości fosforu.
Przygotowanie powierzchni Przed przeprowadzeniem osadzania powierzchnia musi zostać odpowiednio przygotowana. Pierwszym etapem jest obróbka mechaniczna, następnie mycie wraz z odtłuszczaniem, a na końcu trawienie. Należy również przeprowadzić aktywację powierzchni przy pomocy np. chlorku cyny(II) SnCl2 i chlorku palladu(II) PdCl2.
Wady i zalety Bezprądowe powlekanie ma kilka przewag nad galwanicznymi metodami. Nie potrzeba wykorzystywać źródła prądu, można osadzać na powierzchni bez względu na jej kształt, oraz można osadzać na nieprzewodzących powierzchniach.