z Teodorem Marchlewskim, co miało wpływ na jego losy w czasach represji stalinowskich.

Przy okazji badań ichtiologicznych, jeszcze przed wojną rozpoczął badania nad zanieczyszczeniami wód, które kontynuował m.in. na Politechnice Śląskiej powołując odrębną katedrę poświęconą temu zagadnieniu. Docenturę uzyskał dzięki pracy „Badania sestonu górnej Wisły i Białej Przemszy”, a dalsze badania biologii rzek górskich sprawiły, że stał się specjalistą od ekologii zbiorników zaporowych, a także ogólnie zagospodarowania obszarów górskich. Praktyczny aspekt jego badań pozwolił na ich kontynuowanie nawet w warunkach okupacji niemieckiej (m.in. na Zbiorniku Rożnowskim) i w okresie pozbawienia praw obywatelskich w czasach stalinowskich. Powołana przez niego stacja nad Zbiornikiem Goczałkowickim była pierwszą w Europie placówką poświęconą kompleksowemu, wieloletniemu monitorowaniu ekologii wód zbiornika zaporowego, placówka została zamknięta w latach 90.

Taksony, które jako pierwszy opisał w sposób naukowy, są oznaczone symbolem „Starmach” (czyli w tym przypadku nie skrótem, a po prostu pełnym nazwiskiem).