Bonifacy z Tarsu lub Bonifacy Tarsyjski (, ; zm. 14 maja 290, według innych źródeł ok. 305–307) – rzymski męczennik chrześcijański, święci i błogosławieni Kościoła katolickiego Kościoła katolickiego i prawosławnego, jeden z tzw. trzech zimnych ogrodników.
Życie Bonifacy żył za czasów cesarza Dioklecjana. Według legendy był sługą Rzymianki Algae wysłanym po relikwie świętych. Przybywszy do miasta Tarsus, trafił na egzekucję chrześcijan, do których zwrócił się słowami:
Wykonujący wyrok cesarza Symplicjusz pojmał Bonifacego i po poddaniu go torturom kazał ściąć za niewyrzeczenie się Jezusa Chrystusa. Miało to miejsce prawdopodobnie 14 maja 290 roku. Ciało przewieziono do Rzymu i wybudowano tam kościół. Pewne jest, że w VII w. istniał w Rzymie kościół lub diakonia pod wezwaniem Bonifacego.
W 1693 r. relikwie świętego przewieziono do Czerniakowa pod Warszawą i umieszczono w nowo zbudowanym kościele oo. Bernardynów.