Po śmierci księcia w 1693 pałac został rozbudowany, wnętrza otrzymały bogate wyposażenie: skórzane tapety, liczne obrazy i obiekty ceramiki fajansowej. Po śmierci Henrietty w 1708, pałac był okazjonalnie użytkowany podczas polowań przez jej syna, księcia Leopolda I i wnuka, księcia Dietricha. Rezydencja powróciła do łask książęcych za panowania księcia Leopolda III Friedricha Franza (1758–1817), który po odejściu z armii pruskiej po wojnie siedmioletniej, poświęcił się odbudowie księstwa. Będąc pod wrażeniem chińskich ogrodów widzianych w Anglii, Franz zlecił w latach 80. XVIII w. przebudowę części ogrodu barokowego w stylu chinoiserie Johannowi Christianowi Neumarkowi – wzniesiono liczne mosty, pagodę – na wzór Kew Gardens pod Londynem i herbaciarnię. Powstały ogród był pierwszym tego typu na terenie Niemiec. Również wiele wnętrz pałacowych zostało urządzonych w stylu chińskim.
W latach 1812–1818 powstała w stylu klasycystycznym jedna z najdłuższych oranżerii w Europie (175 m) według projektu Carlo Ignazio Pozziego (1766–1842), która skrywała bogate zbiory roślin cytrusowych.
Przypisy
Pałac Oranienbaum Kategoria:Pałace w Saksonii-Anhalcie