W 1912 został wybrany delegatem prefektury Berat na zgromadzenie we Wlorze, które uchwaliło deklarację niepodległości. W 1913 współpracował z ministrem edukacji w organizowaniu sieci szkół z językiem albańskim, był także dyrektorem szkoły albańskiej w Beracie. Aresztowany przez władze osmańskie za działalność wywrotową, w 1905 został skazany na trzy lata więzienia. Zmarł w 1917 w nędzy. Pochowany w kościele św. Jerzego w Beracie. W dwudziestą rocznicę śmierci, w 1937 w Beracie odsłonięto jego pomnik, dłuta Dhimitra Çamiego.
Pośmiertnie od władz komunistycznej Albanii otrzymał tytuł Nauczyciela Ludu (Mesues i Popullit). Imię Karbunary nosi szkoła pedagogiczna w Beracie i ulica w Fierze.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Albańscy duchowni prawosławni Kategoria:Ludzie urodzeni w Beracie Kategoria:Nauczyciele Ludu (Albania) Kategoria:Sygnatariusze Albańskiej Deklaracji Niepodległości Kategoria:Urodzeni w 1842 Kategoria:Zmarli w 1917 Kategoria:Działacze Ligi Prizreńskiej