Po upadku powstania zespół kierowany przez M.Ponikowską nie zaprzestał działalności, lecz ewakuował się do Krakowa, gdzie, choć zredukowany liczebnie, w dalszym ciągu funkcjonowałKwiatkowski M.J.: Ponikowska Maria, Polski Słownik Biograficzny..., s. 497–498.Życie Warszawy 1969, nr 191..
Po zakończeniu wojny kontynuowanie działalności zespołu, w zmienionych powojennych strukturach Polskiego Radia, okazało się niemożliwe. Ponikowska zmuszona była zaangażować się do pracy w innych dziedzinach. Przechowywała jednak w warunkach domowych archiwum radia wzbogacając je o materiały, pochodzące od świadków i uczestników konspiracyjnej działalności radia z lat 1939–1945. W drugiej połowie lat czterdziestych i w latach pięćdziesiątych podjęła w Warszawie pracę najpierw w charakterze kierowniczki wydziału finansowego Centralnego Zarządu Przemysłu Chemicznego (w latach 1945–1946), następnie w bibliotece Ambasady Stanów Zjednoczonych (w latach 1946–1948), później zaś – w Głównym Urzędzie Pracy jako szef działu dokumentacji (w latach 1949–1950), a wreszcie jako szef działu inwestycji Teatru Wielkiego Opery i Baletu (od 1 lipca 1950 do emerytury).