Geografia wiary (geografia zbawienia) – termin z zakresu teologii fundamentalnej.
Wykorzystując w swych badaniach archeologię biblijną wykazuje ona autentyczność miejsc, w których dokonała się hierofania, i wskazuje na ich znaczenie w kształtowaniu egzystencji chrześcijańskiej. Wprawdzie kult chrześcijański, sprawowany „w Duchu i prawdzie” (J 4,24), nie jest związany z miejscami świętymi na zasadzie wyłączności, ale kształtując go uznaje się, że człowiek potrzebuje miejsc, które „przechowują znaki nadzwyczajnych zbawczych interwencji Boga”, a także takich, w których mogłaby się gromadzić wspólnota wierzących (KKK 224). Zmagając się z niebezpieczeństwem bałwochwalstwa, dotyczącego obrazów, osób (święci) i miejsc, Kościół katolicki rozróżnia pomiędzy jedynym w swoim rodzaju kultem uwielbienia Boga po trzykroć świętego (latria) i religijnym szacunkiem (cultus duliae), przez który z czcią odnosimy się do osób, rzeczy i miejsc świętych.