Mahdi z Sudanu, Al-Mahdi, właściwie Muhammad Ahmad ibn Abd Allah (, ur. 12 sierpnia 1844 w pobliżu Dongoli, zm. 22 czerwca 1885 w Chartumie) – przywódca powstania sudańskiego.
Mahdi (arabskie مَهْديّ mahdī, człowiek prowadzony przez Boga; mesjasz) jest tytułem, jaki Muhammad Ahmad ibn Abd Allah sam sobie nadał przed rozpoczęciem powstania.
Wczesne życie Muhammad Ahmad pochodził z beduińskiego klanu Baggara. Urodził się w rodzinie budowniczych łodzi, która wkrótce przeniosła się do położonej w pobliżu Chartumu wioski Karari. Ukończył szkołę koraniczną w Chartumie. Już we wczesnej młodości wykazywał głębokie zainteresowania studiami religijnymi i związał się z ruchem muzułmańskich mistyków – Sammanijach. Stał się wędrownym kaznodzieją, głoszącym wśród sudańskich plemion słowo Allaha. W 1870 roku zamieszkał wraz z grupą uczniów na położonej na Białym Nilu wyspie Abba, leżącej w odległości 250 km na południe od Chartumu.
Wybuch powstania W drugiej połowie XIX wieku Sudan poddany był zwierzchności Egiptu, który sam był formalnie prowincją Imperium Osmańskiego.