thumb|„Bunt solny”, obraz E. Lissnera Powstanie moskiewskie z 1648 zwane także buntem solnym () – wystąpienie ludności Moskwy przeciwko wprowadzonemu przez rząd ujednoliconemu podatkowi od soli. Pomysłodawcy projektu liczyli, iż nowy podatek uzupełni braki w budżecie Rosji, jednak jego następstwem było także podniesienie cen soli, co uderzyło w przeciętnych Rosjan używających znacznych ilości soli do konserwacji żywności, zwłaszcza ryb.
Początki buntu Oburzenie, jakie wywołał nowy podatek wśród chłopów i mieszczan, zmusiło rząd do jego wycofania, przy jednoczesnym powzięciu decyzji o ściągnięciu należności zań z trzech ostatnich lat. 1 czerwca 1648, kiedy car Aleksy I powracał do Moskwy z podróży do ławry Troicko-Siergijewskiej, otoczył go tłum mieszkańców miasta skarżący się na bojarów i urzędników, których obwiniał za tak dużą presję fiskalną. Carska obstawa zaatakowała i przepędziła tłum, co spowodowało wybuch niezadowolenia i wzmogło nastroje buntownicze. 1 czerwca strzelcy moskiewscy przyłączyli się do zbuntowanych mieszkańców miasta. Buntownicy wdarli się na Kreml i zażądali ustąpienia bojara Borysa Morozowa (który stał wówczas na czele rządu), jego szwagra Piotra Trachaniotowa i Leontija Pleszejewa (szef prikazu ziemskiego, zajmującego się m.in. ochroną porządku publicznego w Moskwie).