Osiander był przeciwny katolickiej doktrynie usprawiedliwienia i, zgodnie z nauką Lutra, głosił usprawiedliwienie z łaski przez wiarę, jednak głosił, że dokonuje się ono przez zamieszkanie Chrystusa z jego sprawiedliwością. W lutym 1551 roku, za sprawą księcia Albrechta, odbyła się konferencja, która miała na celu wyjaśnienie jego nauki. Sam Osiander uważał, że głosi naukę zgodną z poglądami Lutra, z czym polemizowali jego oponenci. Porozumienia nie osiągnięto, co doprowadziło do głębokiego rozdarcia. Kiedy Osiandra uczyniono superintendentem, Joachim Mörlin, jego główny przeciwnik, nie uznał tego i miał w tym wielu naśladowców. W Szczecinie Peter Artopöus i lekarz G. Curio poparli naukę Osiandra, jednak ogólnie nie cieszyła się ona akceptacją. Krytykowano przedstawianie boskości Chrystusa w sposób, jaki zagrażał nauce o jego ludzkiej naturze, oddzielanie usprawiedliwienia od odpuszczenia grzechów i łączenie usprawiedliwienia z odrodzeniem. Na łagodną polemikę Melanchtona odpowiedział ostrym traktatem Widerlegung der ungegründeten undienstlichen Antwort Philippi Melanchtoni (1552). Osiander umierał w atmosferze sporu, który miał trwać jeszcze kilka lat, pomimo podejmowanych przez księcia prób przywrócenia zgody.