Niespełna dwa lata później stracił tytuł i po raz pierwszy postanowił zakończyć karierę (ostatecznie uczynił to w 1992 roku).
Pomimo iż śmiertelne wypadki w boksie zdarzały się już wcześniej, fakt że stawką walki było mistrzostwo świata i była ona transmitowana na żywo przez telewizję, przyczynił się do sprowokowania ogólnoświatowej debaty na temat przyczyn tragedii i sposobów uniknięcia podobnych zdarzeń w przyszłości.
Bob Arum – współorganizator walki, a zarazem jeden z najbardziej wpływowych promotorów zawodowego pięściarstwa – wezwał do „zawieszenia boksu” na kilka miesięcy i powołania specjalnej komisji mającej na celu wyjaśnienie przyczyn tragedii. Zaapelował również o wprowadzenie obowiązkowych ochraniaczy głowy i bardziej miękkich rękawic.
Organizacja WBC jeszcze w 1982 roku uchwaliła skrócenie sankcjonowanych przez nią walk o mistrzostwo świata z piętnastu do dwunastu rund, powołując się na badania wykazujące, że zawodnicy doznają najwięcej obrażeń właśnie podczas trzech ostatnich rund. Pięć lat później w jej ślady poszły również WBA i IBF, dzięki czemu maksymalnie dwunastorundowe walki stały się standardem w zawodowym boksie.