Dowód anegdotyczny – dowód oparty na obserwacjach osobistych lub pozyskany od osoby trzeciej, charakteryzujący się błędami logicznymi w procesie wnioskowania, który nie jest poparty szeroką analizą ani udokumentowany naukowo i zazwyczaj może zostać obalony danymi statystycznymi.
Bezkrytyczna wiara w dowody anegdotyczne może być potencjalnie niebezpieczna, jeśli dotyczy negowania ogólnie przyjętych zasad współżycia społecznego, przepisów prawa, sprawdzonych praktyk medycznych lub gdy dowody anegdotyczne są cenione bardziej od opinii specjalistów.
Zastosowanie terminu Wyrażenie dowód anegdotyczny może zostać użyte do opisania dwóch przypadków:
dowód w formie anegdoty lub pogłoski jest nazywany „anegdotycznym", gdy istnieje wątpliwość co do jego prawdziwości, a sam dowód nie jest godny zaufania; dowód, który sam w sobie może być prawdziwy i weryfikowalny, jednak został użyty do konkluzji, która z niego nie wynika, zazwyczaj przez dokonanie generalizacji na podstawie niewystarczającej ilości danych. Na przykład: „mówią, że palenie szkodzi, a mój dziadek palił i zmarł zdrowy w wypadku samochodowym w wieku 99 lat”. Dane wyjściowe (zdrowie i wiek dziadka) mogą być prawdziwe, ale nie dają podstaw do wyciągnięcia ogólnego wniosku o nieszkodliwości palenia. Dowód może być anegdotyczny w rozumieniu obu powyższych definicji.