Orzeczenie imienne wyrażone ACI Orzeczenie imienne, tak w języku greckim, jak i łacińskim, wyraża się najczęściej rzeczownikiem w mianowniku z czasownikiem „być”, np. gr. , łac. Magister philosophus est. Możliwa jest jednak też konstrukcja z biernikiem, np. – „Uważam, że nauczyciel jest filozofem”. W zdaniu tym obydwa rzeczowniki użyte są w bierniku, jednak przed orzecznikiem nie stosuje się po grecku rodzajnika, co przy swobodnym szyku wyrazów umożliwia jednoznaczne zrozumienie zdania. Łacina nie ma rodzajników, a zatem tego samego typu wyrażenie może być dwuznaczne: Magistrum philosophum habeo może znaczyć zarówno „uważam nauczyciela za filozofa”, jak i „uważam filozofa za nauczyciela”. Decyzja musi tu zapaść na podstawie kontekstu.
ACI w języku angielskim W języku angielskim występuje konstrukcja czasownik + rzeczownik (zaimek) + bezokolicznik. Ponieważ fleksja w tym języku zanikła, widać ją tylko w przypadku użycia zaimka w funkcji dopełnienia: I want you to go to hell → Chcę, byś poszedł sobie w cholerę.