W 1911 opublikował w Sarajewie wspomnienia w języku niemieckim Aus Berat und vom Tomor: Tagebuchblätter, będące interesującym obrazem albańskiego ruchu niepodległościowego w początkach XX wieku. W 1968 w Monachium wydano pośmiertnie uzupełnione wydanie pamiętników Vlory, w dwóch tomach jako Lebenserinnerungen (Pamiętniki). W rękopisie pozostało jego monumentalne dzieło Beiträge zur Geschichte der Türkenherrschaft in Albanien: eine historische Skizze, przedstawiające dzieje rodów albańskich w średniowieczu. Współpracował z bawarską tłumaczką Kanunu na język niemiecki – Marie Amelie Freiin von Godin.
W życiu prywatnym był żonaty (żona Hedije z d. Vrioni), miał dwie córki (Shehzade, Aishe). W 2014, w 50 rocznicę śmierci Vlory jego doczesne szczątki zostały przewiezione do Albanii i spoczęły w Kaninie.. Dom rodzinny Eqrema Vlory został przekształcony w muzeum. Imię Vlory nosi jedna z ulic w Orikum.
W 1942 został odznaczony Orderem Skanderbega.
Publikacje 2003: Kujtime: 1885-1925 2003: Nga Berati në Tomorr dhe kthim: ditar 2004: Kalaja e Kaninës dhe shkrime të tjera 2010: Ndihmesë për historinë e sundimit turk në Shqipëri: skicë historike
Przypisy
Bibliografia Kastriot Dervishi, Historia e shtetit shqiptar 1912-2005, Tirana 2006.