W latach 70. polski badacz i historyk, Tadeusz Łepkowski, odwiedzając Cazale dostrzegł w architekturze ówczesnych domostw polskie wpływy kulturowe – niektóre domy zbudowane były na podobieństwo dworków małopolskich z gankiem – były drewniane i z werandą karaibską, ale zadaszenie było typowo dworkowe. Zauważył również, że ogródki domostw znajdowały się z frontu, co normalnie nie jest spotykane na Haiti, a pojawia się tylko tam, gdzie mieszkać mieli polscy osadnicy. Jeszcze do 2016 roku można było je napotkać, lecz potem huragan Matthew doprowadził do ich zniknięcia z krajobrazu.
Zanim tajna policja Duvaliera dokonała nieodwracalnych zniszczeń w Cazale można było obejrzeć także charakterystyczne drewniane domy z gankami o pochodzeniu kresowym, niespotykane na tych obszarach Haiti, które nie posiadały polskich osadników. Przypominać miały szlacheckie dworki.
Infrastruktura Osada nie posiada właściwie żadnej większej drogi dojazdowej, co wpływa na jej znaczącą izolację od reszty kraju. Do niedawna we wsi nie było elektryczności, telefonu, szkół, bieżącej wody, przychodni, sklepów ani pojazdów mechanicznych.