Z myślą o zapotrzebowaniu rolnictwa w wodę funkcjonuje system irygacyjny.
Opieką zdrowotną mieszkańców wioski oraz okolic zajmuje się przychodnia „Łaski Dobrego Samarytanina” (Centre Sante de la Grace du Bon Samaritain), założona, prowadzona i finansowana przez organizację non-profit Real Hope For Haiti.
Ludność Mieszkańcy są bardzo ubodzy. W wyniku zawirowań historycznych nie zachowały się żadne stare dokumenty, zdjęcia, czy pamiątki dotyczące historii polskiej społeczności. Polacy z Cazale zatracili także umiejętność mówienia po polsku na rzecz kreolskiego haitańskiego, jednakże wraz z rozwojem szkolnictwa we wsi przywrócono naukę języka polskiego dla dzieci.
Cazalczycy są biali lub, po zmieszaniu z tubylcami, Mulatami. Mówią o sobie Polacy, choć ma to dla nich znaczenie raczej abstrakcyjne. Zachowali szczątkowe obyczaje (taniec polka, warkocze zaplatane na sposób słowiański) i kilka powiedzeń. Najczęściej spotykane nazwisko to Belno (od Belnowski – nazwiska skracano i upraszczano).
Cazale w literaturze W sierpniu 1996 wieś odwiedził włoski reporter Riccardo Orizio.