Bitwa o Opole – jedno ze starć Armii Czerwonej ze znajdującym się w odwrocie niemieckim Wehrmachtem, prowadzone w ramach operacji wiślańsko-odrzańskiej, zakończone 24 stycznia 1945 zdobyciem Opola przez wojska 1 Frontu Ukraińskiego dowodzonego przez marszałka Iwana Koniewa.
Niemieckie przygotowania Zatrzymanie wojsk radzieckich na linii Wisły dało Niemcom czas na budowę systemu umocnień na terenie pomiędzy tą rzeką a Odrą. Opole znajdowało się w pasie linii obronnej „d”, obejmującej przedwojenny system umocnień stałych. Skrzydło południowe tego pasa, oznaczone jako „pozycja odrzańska”, ciągnęło się wzdłuż brzegów Odry po Racibórz. Głównymi punktami oporu były miasta-twierdze Wrocław, Głogów i Opole oraz pomniejsze: Ścinawa, Brzeg, Koźle i Racibórz. Ofensywa Armii Czerwonej znad Wisły rozpoczęła się 12 stycznia 1945 (jej ostateczny termin został przyspieszony na prośbę aliantów zachodnich). Już 19 stycznia pierwsze jednostki 1 Frontu Ukraińskiego przekroczyły przedwojenną granicę polsko-niemiecką i 22 stycznia 1945 dotarły do rzeki Odry i Opola. Aby osiągnąć rubież Odry i Opola przełamały pięć kolejnych linii bronionych przez wojska Grupy Armii A.