pod Zakrzowem i Groszowicami oraz wzdłuż linii kolejowej Kluczbork-Opole.
Rozpoczęły się natomiast działania niemieckie dążące do konsolidacji obrony na Odrze, bowiem już w nocy 23 na 24 stycznia wojska 117 Korpusu Strzeleckiego opanowały Nową Wieś Królewską i wdarły się do centrum miasta, zdobywając m.in. dworzec Opole Główne. Rano 24 stycznia prawobrzeżna część Opola była całkowicie opanowana. Do południa opanowały one również Bolko. W walkach uczestniczyła 120 Dywizja Strzelecka, dowodzona przez gen. Iwana Goworowa, czy 22 Gwardyjska Brygada Piechoty Zmotoryzowanej, dowodzona przez płk. Chamzię Bogdanowa. Tylko brygada Bogdanowa wzięła do niewoli około 500 jeńców, zdobyła 24 magazyny z amunicją, sprzętem bojowym i żywnością, zniszczyła 23 czołgi i działa szturmowe.
Pomimo zdobycia miasta przez Armię Czerwoną Niemcy w kilku punktach kontynuowali opór, którym od 2 lutego dowodził mjr Matthias Wensauer. Walki we wspomnianych punktach trwały do 19 marca 1945. Ostatecznie w wyniku wymiany ognia między wojskami niemieckimi a radzieckimi miasto zostało prawie całkowicie wyludnione oraz zniszczone w około 60%. Największych zniszczeń doznało zabytkowe śródmieście, port i węzeł kolejowy. Opole zostało przekazane Polakom reprezentowanym przez Henryka Janusa 24 marca 1945 przez radziecką komendanturę miasta.