Hiszpański cud gospodarczy () – nazwa okresu w historii frankistowskiej Hiszpanii, kiedy to w latach 1959–1973 kraj ten doznał nadzwyczaj szybkiego wzrostu gospodarczego, który doprowadził do powstania hiszpańskiej klasy średniej, co w konsekwencji umożliwiło po 1975 r., czyli po śmierci gen. Franco, transformację ustrojową w Hiszpanii, która stała się demokracją.
thumb|Pomnik SEATA 600 w Hiszpanii Przez wielu Desarrollo uważane jest za najbardziej pozytywny aspekt ponad 35-letniej dyktatury Francisco Franco. W latach 1959–1973 hiszpański produkt krajowy brutto w przeliczeniu na jednego mieszkańca wzrósł wielokrotnie, włączając Hiszpanię w poczet krajów wysoko rozwiniętych. Gen. Franco dopuścił do wprowadzenia szeregu fundamentalnych reform gospodarczych, zaproponowanych przez nową szkołę ekonomistów, zwanych technokratami. Ich wizja rozwoju gospodarczego była znacznie inna od tradycyjnego, izolacjonistycznego spojrzenia na sprawy ekonomiczne, reprezentowane przez będących do tej pory przy władzy przedstawicieli starej gwardii z rewolucyjnej Falangi. Technokraci zainicjowali, rekomendowane przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy, publiczne inwestycje w infrastrukturę. Realizując działania przewidziane w planach rozwojowych (planes de Desarrollo), Hiszpanie odnieśli nadspodziewany sukces i wkroczyli do rozwiniętego świata.