Franciszek Ryszka (ur. 4 sierpnia 1924 w Kniaziówce, zm. 31 marca 1998 w Warszawie) – polski prawnik, historyk, politolog, nauczyciel akademicki, profesor nauk humanistycznych.
Życiorys Urodził się w Kniaziówce. W 1941 uzyskał świadectwo maturalne w Wilnie. Był żołnierzem Armii Krajowej, a następnie 1 Armii Ludowego Wojska Polskiego. Został ranny w lutym 1945 w walkach z łotewską dywizją esesmańską. Służył w 10 Pułku Piechoty LWP i jako jego żołnierz został wcielony w szeregi Korpusu Bezpieczeństwa WewnętrznegoFranciszek Ryszka, Pamiętnik inteligenta: dojrzewanie, Tom 1, Warszawa 1994, s. 275.
W 1950 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. Rok później uzyskał na tym unwiersytecie stopień doktora na podstawie pracy Aspekty klasowe polskiego ruchu narodowego na Górnym Śląsku w XX w., napisanej pod opieką Seweryna Wysłoucha. W latach 50. pracował przy Katedrze Historii Państwa i Prawa Polskiego UWr i w Wyższej Szkole Ekonomicznej we Wrocławiu. W 1953 został zatrudniony w Zakładzie Historii Śląska Instytutu Historii PAN. W 1956 przeszedł do Instytutu Nauk Prawnych PAN, a od 1961 do 1963 pracował jako docent ponownie w Instytucie Historii tej akademii. Od 1961 do 1965 był kierownikiem zakładu w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych. W 1963 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.