Statek funkcjonował poprawnie, prócz krótkich zaników napięcia, do 26 maja 1967, gdy doszło do awarii układu telemetrii.
Ładunek Detektor na ciało stałe elektronów i protonów Czujnikami było 6 krzemowych złącz p-n. Mierzyły one widma energetyczne elektronów i protonów z pasów radiacyjnych. Detektory dookólne E1, E2 i E3 były czułe na elektrony o energiach, odpowiednio, >1 MeV, >3,5 MeV, >2,5 MeV, a protony o energiach, odpowiednio, >10 MeV, > 27 MeV, > 21 MeV. Detektory kierunkowe E4, E5, E6 były czułe na elektrony o energiach, odpowiednio >0,3 MeV, >0,45 MeV, >1,7 MeV, i na protony o energiach, odpowiednio, >1,5 MeV, >5,0 MeV, >16 MeV. Odróżnienie elektronów od protonów nie zawsze było możliwe. Dane dookólne były akumulowane i przesyłane co 1,43 s. Dane z detektorów kierunkowych akumulowano przez 0,145 s, a przesyłano co 0,29 s. Eksperyment degradacji ogniw słonecznych Detektor scyntylacyjny protonów i elektronów (masa 2,3 kg;