Budowę twierdzy datuje się na drugą połowę VI w i na VII w., kiedy to powstał zasadniczy kamienny mur obronny długości 234 m i szerokości u podstawy 2,3–2,4 m, wzmocniony czterema basztami, przed którym wykopano fosę głębokości do 3,7 m oraz szerokości 9 m. W murze była tylko jedna brama. Dodatkowo wykonano wówczas znacznie niższy (do 2,5 m) i cieńszy mur (1 m) biegnący wzdłuż urwisk skalnych, tak że całkowita długość murów wyniosła ponad 500 m. Wykuto także głęboką studnię zaopatrującą oblężoną załogę w wodę.
Fortyfikacje wzmocniono i gruntownie przebudowano w trzeciej dekadzie XV w. na rozkaz księcia Teodoro Aleksego, gdy rozebrano stare mury, a na ich fundamentach postawiono nowe, zmieniono lokalizację bramy, wzmacniając ją dodatkową fortyfikacją od wewnętrznej strony, zbudowano kolejną, piątą basztę, stworzono także niewielkie wyjście służące do szybkich wypadów oraz utworzono fort 200 m na północ od murów. Na przedpolu twierdzy powstało wtedy podgrodzie o powierzchni 3 ha. Na terenie twierdzy istniało wówczas kilka cerkwi, w tym jedna ulokowana w bramie wjazdowej. Ostatnią dużą przebudowę przeprowadziły na przełomie XVI i XVII w. władze tureckie, które dostosowały tutejsze umocnienia do obrony przed ogniem artylerii.