Sobór laterański IV – sobór powszechny Kościoła katolickiego, który odbył się w 1215 w Rzymie, na Lateranie. Był XII soborem powszechnym.
Papież Innocenty III w 1213 wydał oficjalną zapowiedź soboru, w której ogólnie przedstawił sprawy, którymi sobór miałby się zająć. Były to: odzyskanie Ziemi Świętej, reforma powszechna Kościoła, wykorzenienie herezji i ogólne dobro chrześcijan.
Na obrady soborowe przybyli biskupi, opaci, przedstawiciele kapituł katedralnych i wielcy mistrzowie zakonów. Uroczyste rozpoczęcie odbyło się 1 listopada 1215. Sobór odbył 3 posiedzenia w dniach 11, 20, 30 listopada i uchwalił przeszło 70 dekretów, z czego 59 weszło do zbioru prawa kościelnego.
Owocem soboru były następujące ustalenia: Bóg stworzył świat „ex nihilo”KKK 296. krucjata – ogłoszono obowiązek jej zwołania, na jej cele uchwalono podatek pobierany przez 3 lata, kwestia natury teologiczno-dogmatycznej – Chrystus jest obecny w Eucharystii realnie pod postacią chleba i wina przez przeistoczenie (transsubstancjacja), powstanie brewiarza w oparciu o oficjum kaplicy papieskiej, potępił herezje Joachima z Fiore i Amalryka (kan.