poprzez kontrolę dostępności gruntu i spektakularne inwestycje budowlane (np. Muzeum Guggenheima w Bilbao). Nowe technologie informatyczne winny być szeroko dostępne dla użytkowników, a jednocześnie szeroko stosowane w zarządzaniu miastem. Ograniczenie komunikacji indywidualnej wpłynie także na ograniczenie emisji szkodliwych związków lotnych w miastach, miasta są ośrodkami tworzenia i przekazywania dużych zasobów wiedzy. Należy więc podnosić jakość sieci edukacyjnych od przedszkoli do uniwersytetów. Zintegrowany rozwój miast i wysoka samoświadomość ich mieszkańców wspiera dialog społeczny i międzykulturowy.

Najuboższe dzielnice Miasto, które ma tworzyć zintegrowaną całość musi zwrócić szczególną uwagę na dzielnice najuboższe i najsłabiej zainwestowane. W obrębie jednego miasta mogą istnieć ogromne różnice społeczno-gospodarcze (enklawy biedy), w dostępie do edukacji i środowisku bytowym. Często, wraz z upływem czasu, zamiast redukcji, ulegają one pogłębieniu. Konieczne jest jak najwczesniejsze dostrzeżenie znaków ostrzegawczych i podjęcie środków zaradczych w zarodku. Ważną rolę odgrywa tutaj polityka mieszkalnictwa socjalnego. Zdrowe i przystępne cenowo mieszkania mogą zwiększać atrakcyjność dzielnic dla osób młodych i w wieku emerytalnym, co z kolei przekłada się na zapewnienie stabilności w tych rejonach (np.