Później zakażenie rozszerza się na cały układ moczowo-płciowy (lub odbyt, gardło), czasem drogą naczyń krwionośnych. Nieleczona prowadzi do stanów zapalnych, powstawania ropni, zapalenia jajowodów i w konsekwencji do bezpłodności, a także zmiany odległych narządów, np.: stawów, serca.

Leczenie Farmakoterapia: obecnie podstawową metodą leczenia rzeżączki jest pojedyncza domięśniowa dawka ceftriaksonu, która pozostaje najskuteczniejszym antybiotykiem wobec Neisseria gonorrhoeae. Standardowo stosuje się 500 mg ceftriaksonu podanego domięśniowo, a u osób o masie ≥ 150 kg — 1 g. W przypadku, gdy nie wykluczono równoczesnego zakażenia Chlamydia trachomatis, dodatkowo stosuje się doxycyklinę doustnie przez 7 dni.

Jako alternatywę, gdy ceftriakson nie jest dostępny, stosuje się cefiksym doustnie w dawce 800 mg, choć jest on mniej skuteczny, szczególnie w zakażeniach gardła. Przy uczuleniu na cefalosporyny możliwe jest leczenie za pomocą gentamycyny domięśniowo (240 mg) w skojarzeniu z azytromycyną (2 g doustnie).

Ze względu na narastającą oporność nie zaleca się już stosowania penicyliny, fluorochinolonów (m.in.